Outliers_49_Nanayam Vikatan

அவுட்லயர்ஸ் : தமிழில் சித்தார்த்தன் சுந்தரம்
ஜெயித்தவர்கள் சொல்லாத பாடம்! 49

என் பாட்டி டெய்ஸி நேஷன் ஜமைக்காவின் வடமேற்கிலிருந்து வந்தவர். அவருடைய தாத்தாவின் அப்பா பெயர் வில்லியம் ஃபோர்ட். அவர் அயர்லாந்திலிருந்து ஜமைக்காவிற்கு 1784-ல் வந்தவர். அதற்குப் பிறகு அங்கு ஒரு காப்பித் தோட்டம் வாங்கினார். சில நாட்கள் கழித்து ஒரு அடிமைப் பெண்ணை விலைக்கு வாங்கி தன்னுடைய ஆசைநாயகியாக ஆக்கிக் கொண்டார்.
அந்தப் பெண்ணை அலிகேட்டர் பாண்ட் என்கிற ஒரு மீனவ கிராமத்தில்தான் பார்த்தார். அவள் மேற்கு ஆப்பிரிக்க மலைஜாதி வம்சமான இக்போ இனத்தைச் சேர்ந்தவள். அவர்களுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவனுக்கு அவர்கள் ஜான் என பெயரிட்டார்கள். அவன் ஒரு 'முலாட்டோ’... அதாவது 'நிறம் கொண்டவன்’ என்று பொருள். அந்த காலகட்டத்திலிருந்து வில்லியம் ஃபோர்ட் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த எல்லோரும் ஜமைக்கன் 'கலர்டு’ வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆனார்கள்.

அதே காலகட்டத்தில் தென் அமெரிக்காவில், வெள்ளையர் ஒருவர் அடிமை ஒருத்தியுடன் அனைவரும் அறியும்படி உறவு வைத்திருப்பது என்பதே மிகவும் அரிதான தாகும். வெள்ளையர்களுக்கும், கறுப்பினத்தவர்களுக்கும் இடையேயான செக்ஸ் உறவு ஒழுக்கக் குற்றம் என கருதப்பட்ட காலம் அது. இதற்காக சட்டம்கூட அமலாக்கப்பட்டது. இது 1967 வரை அமலில் இருந்தது.

ஒரு தோட்டத்தின் அதிபர், ஒரு அடிமையுடன் அனைவருக்கும் தெரியும் வகையில் குடும்பம் நடத்தி வந்தால் அவர் சமூகத்தால் தள்ளி வைக்கப்படுவார். அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் எல்லோரும் அடிமை இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவே கருதப்படுவார்கள்.

ஆனால், ஜமைக்காவிலோ இதற்கான அணுகுமுறையே வித்தியாசமாக இருந்தது. அந்த கரீபிய நாடு கிட்டத்தட்ட ஒரு அடிமைகளின் காலனி போலதான் இருந்தது. பத்துக்கும் மேற்பட்ட கறுப்பினத்தவர்களுக்கு 1 வெள்ளையர் என்கிற விகிதாசாரம்... அதாவது, கறுப்பினத்தவர்கள் அதிகமாக இருந்தனர். அதனால், திருமண வயதில் இருந்த வெள்ளை யின பெண்கள் மிக, மிகக் குறைவு. இதனால் வெள்ளையர்களில் பெரும்பாலானோர் கறுப்பு அல்லது கோதுமை நிறத்திலிருக்கும் பெண்களை தங்களின் 'துணையாக’ வைத்துக் கொண்டனர்.

ஒரு பிரிட்டிஷ் தோட்ட அதிபர் அவருடைய பாலியல் அனுபவம் பற்றி தனது டயரியில் குறித்து வைத்திருந்தார். அதன்படி அவர் அங்கிருந்த 37 ஆண்டுகளில் கிட்டத்தட்ட 138 பெண்களுடன் உறவு கொண்டிருந்தார்.

வெள்ளையர்கள் ஒரு கட்டத்தில் 'முலாட்டோ’க்களை தங்களது கூட்டாளிகளாக கருத ஆரம்பித்தனர். காரணம், இவர்கள் எல்லோரும் வெள்ளையர்களுக்கும், கறுப்பினத்தவர்களுக்கும் பிறந்தவர்கள். இதனால் முலாட்டோ பெண்களுக்கு கொஞ்சம் கூடுதலாகவே கிராக்கி இருந்தது. இவர் களுடைய குழந்தைகள் கறுப்பினக் குழந்தைகளைவிட நிறத்தில் கொஞ்சம் 'தூக்கலாக’ இருந்தனர். இதனால் சமூக மற்றும் பொருளாதார அந்தஸ்தில் கொஞ்சம் உயரத்தில் இருந்தனர்.

வயலில் பாடுபட்டு வேலை பார்க்கும் முலாட்டோக்களைப் பார்ப்பது மிகவும் அரிது. அவர்களுடைய வாழ்க்கை எளிதாக இருந்தது. அவர்கள் வீட்டில் வேலை பார்ப்பதோடு சரி. அவர்கள் மிகவும் சுதந்திரமான வாழ்க்கையை அனுபவித்து வந்தனர். வெள்ளையினத்தைச் சேர்ந்த தோட்ட அதிபர்கள் தங்களுடைய உயிலில் தங்களது 'முலாட்டோ’ துணைகளுக்கு அதிகமான சொத்துக்களை எழுதி வைத்துவிட்டுச் சென்றனர். இதை அறிந்த ஜமைக்கா அரசாங்கம் இந்த சொத்துக்கள் அதிகபட்சமாக 2,000 பவுண்டுகள்தான் (அந்தக் காலத்திற்கு இந்தத் தொகையே மிக மிக அதிகம்) இருக்கலாம் என சட்டம் ஒன்றை அமலுக்குக் கொண்டு வந்தது.

18-ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் தனது குறிப்பில், 'மேற்கிந்திய தீவுகளுக்கு வரும் ஐரோப்பியர்கள் அங்கு அதிக நாட்கள் தங்க உத்தேசிக்கும் வேளையில், அவர்களுக்கு வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்ள ஒரு 'ஹவுஸ்கீப்பர்’ அல்லது 'துணை’ தேவைப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கு கறுப்பினத்தவர், டானே, முலாட்டோ அல்லது மெஸ்டி என பல இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் 100 அல்லது 150 ஸ்டெர்லிங்கிற்குக் கிடைத்தார்கள். நிற வேற்றுமை கொண்ட சந்ததிகளின் குழந்தைகளுக்கு சமூகத்தில் உயர் அந்தஸ்து கிடைத்தது. இவர்களில் பெரும்பாலோர் அவர்களுடைய மூன்றாவது அல்லது நான்காவது வயதில் படிப்பதற்காக இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பப்பட்டனர்' என்று கூறுகிறார்.

இந்த மாதிரியான காலகட்டத் தில்தான் என் பாட்டியின் தந்தை டெய்ஸினுடைய தாத்தா ஜான் பிறந்து வளர்ந்தார். இவர் சுதந்திரமாகவும், கல்விக்கான அனைத்து வசதிகளும் பெற்றிருந்தார். இவர் ஒரு முலாட்டோவைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இந்தப் பெண் ஐரோப்பியர் ஒருவருக்கும், ஆராவக் என்கிற ஜமைக்காவைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட இந்தியப் பழங்குடி இனத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணிற்கும் பிறந்தவர். இவர்களுக்கு 7 குழந்தைகள் இருந்தனர்.

'இவர்களுக்கு இந்த இடைப்பட்ட நிறத்தைக் கொண்டவர்கள் சமூகத்தில் அந்தஸ்து அதிகமாக இருந்தது' என ஜமைக்காவைச் சேர்ந்த ஓர்லாண்டோ பாட்டர்ஸன் என்கிற சமூகவியலாளர் கூறுகிறார். மேலும் அவர், '1826-க்கு முன்பே அவர்களுக்கு முழுமையான சிவில் லிபர்டி இருந்தது. அதாவது, அந்த நேரத்தில் ஜமைக்காவில் யூதர்களுக்கு எவ்வளவு அதிகாரம் இருந்ததோ, அவ்வளவு அதிகாரம் இவர்களுக்கும் இருந்தது. அவர்களுக்கு ஓட்டுரிமை இருந்தது. வெள்ளை இனத்தவர்கள் செய்த அத்தனை விஷயங்களையும் இவர்கள் செய்தார்கள். ஜமைக்கா அடிமைச் சமூக அமைப்பைக் கொண்டிருந்த வேளையில்கூட அவர்களுக்கு இது சாத்தியமாக இருந்தது.

ஜமைக்காவில் அதிகமாக கரும்புத் தோட்டங்கள் இருந்தன. இது தென் அமெரிக்காவில் இருந்த பருத்தி தோட்டங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டிருந்தது. செடியிலிருந்து பருத்தியை எடுத்து பிராஸஸ் செய்வதற்கு லங்காஷைர் அல்லது வடக்கில் உள்ள மற்ற இடங்களுக்கு அனுப்புவார்கள். ஆனால், கரும்பு பயிரிடும்போது இதற்கு தொழிற்சாலை பக்கத்திலேயே இருக்க வேண்டும். காரணம், வயலில் இருந்து வெட்டி எடுக்கப்பட்ட சில மணி நேரத்திலேயே கரும்பு அதில் உள்ள சர்கோஸ்ஸை இழந்துவிடும். கரும்பு பிழியும் தொழிற்சாலை அருகேயே இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
கரும்புத் தொழிற்சாலைக்குப் பல்வேறுபட்ட தொழில் தெரிந்தவர்கள் தேவைப்பட்டது. பேரல் தயாரிப்பவர்கள், பாய்லர் வேலை தெரிந்தவர்கள், தச்சு வேலை செய்பவர்கள் என பலவகையான தொழில் தெரிந்தவர்கள் தேவைப் பட்டனர். இந்த வேலைகளை கறுப்பினத்தவர்கள் செய்து வந்தனர்.

ஜமைக்காவில் வாழ்ந்து வந்த ஆங்கிலேயர்கள், அமெரிக்கர்கள் போல நாட்டை வளப்படுத்துவதில் அதிகமாக அக்கறை காட்டவில்லை. அவர்கள் நிறைய பணம் சம்பாதித்துக் கொண்டு இங்கிலாந்துக்குத் திரும்பிப் போகவே விருப்பப்பட்டனர். அவர்கள் ஜமைக்காவிலேயே தொடர்ந்து வசிக்க விரும்ப வில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு கலகக்கார நாடாகவே இருந்தது. இதனால் புதிய சமூகத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பு புதிதாக உருவான மற்ற இனத்தவர்களின் மேல் விழுந்தது.

1850 வாக்கில் ஜமைக்காவின் தலைநகரான கிங்ஸ்டன்னுக்கு வேறொரு 'நிறம்' கொண்டவர் மேயர் ஆனார். அதேபோல் ஜமைக்கா நாட்டின் 'டெய்லி கிளெனர்’ என்கிற பிரபல தினசரியின் ஸ்தாபகரும் வேறு நிறத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தார். இதுபோல பல புரபஷனல் துறைகளில் இவர்கள் தலை தூக்க ஆரம்பித்தனர். வெள்ளையர்கள் பிஸினஸ்மேன்களாகவோ அல்லது தோட்ட அதிபர் களாகவோ இருந்தார்கள். மற்ற நிறத்தைச் சார்ந்தவர்கள் வக்கீல்கள், டாக்டர்கள், ஆசிரியர்களாக ஆனார்கள்.
கடந்த அத்தியாயத்தில் நான் சொன்ன கிங்ஸ்டன் தேவாலயத்தைச் சேர்ந்த பாதிரியார் கோதுமை நிறத்தைச் சார்ந்தவர். இவரும் இவர் நிறத்தைச் சார்ந்தவர்களும் பொருளாதார ரீதியில் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இல்லை என்றாலும், கலாசார ரீதியில் நல்ல அந்தஸ்தில் இருந்தனர்.

மேலே உள்ள அட்டவணையில் 1950-களில் இருந்த இரண்டு வகையான ஜமைக்கன் புரபஷனல்கள்... அதாவது, வக்கீல்கள் மற்றும் எம்.பி.க்கள் பற்றிய விவரம் தரப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பிரிவு தோலினுடைய நிறத்தைப் பொறுத்தது. 'ஒயிட் அண்ட் லைட்’ வகையைச் சேர்ந்தவர்கள் ஒன்று முழுவதுமாக வெள்ளை இனத்தினர் அல்லது கொஞ்சம் கறுப்பின பாரம்பரியம் கொண்டவர்கள். 'ஆலிவ்’ நிறத்தவர்கள் ஒயிட்டிற்கு ஒரு படி கீழே... 'லைட் பிரௌன்’ நிறத்தவர்கள் ஆலிவ் நிறத்தவர்களுக்கு ஒரு படி கீழே (ஆனால், இந்த இரண்டு நிறத்தவர்களையும் பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டு கொள்வது ஜமைக்கர் களைத் தவிர மற்றவர்களுக்குக் கடினம்.)

அட்டவணையைப் பார்க்கும்போது நீங்கள் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டியது என்னவெனில், 1950-களில் ஜமைக்கா மக்கள் தொகையில் கறுப்பினத்தவர்கள் 80 சதவிகிதத்தினர். இது 5-க்கு 1 என்கிற விகிதாசாரத்தில் இருந்த மற்ற எல்லா நிறத்தினரையும்விட மிக அதிகம்.

கொஞ்சம் வெள்ளை நிறம் சேர்ந்ததினால் 'கலர்டு’ மைனாரிட்டிக்கு ஏற்பட்ட அசாதாரண நன்மையைப் பாருங்கள். வயலில் வேலை பார்க்காமல் வீட்டில் மட்டும் வேலை பார்த்தவர்களுக்கு 1826-லியே சிவில் உரிமைகள் கிடைத்தன. அவர்கள் மதிப்பு மிக்கவர்களாக கருதப்பட்டார் கள். கரும்புத் தோட்டங்களில் வேலை பார்க்காமல் அறிவு மற்றும் தனித் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளும் வாய்ப்புள்ள வேலையில் ஈடுபட்டனர். இவையனைத்தும் அவர்கள் இரண்டு அல்லது மூன்று தலைமுறைகள் கழித்து தொழில் ரீதியில் பெற்ற பெரும் வெற்றிகளுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது.

இந்த வழியில் வந்த எனது மூதாதையர் குடும்பம் மட்டும் எப்படி வேறுவிதமாக இருந்திருக்க முடியும்?

(அடுத்த இதழுடன் நிறைவு பெறும்)

Copyright © 2008 by Malcolm Gladwell

Outliers_48, Nanayam Vikatan_Oct 30, 2011

அவுட்லயர்ஸ் :


ஜெயித்தவர்கள் சொல்லாத பாடம்! 48





அது 1931-ம் வருடம், செப்டம்பர் 9-ம் தேதி...



டெய்ஸி நேஷன் என்கிற இளவயது பெண்ணொருத்தி இரட்டை பெண் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். மத்திய ஜமைக்காவில் ஹாரேவுட் என்கிற கிராமத்தைச் சேர்ந்த செயின்ட் கேதரின் தேவாலய மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த அந்த பெண்ணும் அவளது கணவர் டொனால்டும் பள்ளி ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றி வந்தார்கள். பிறந்த குழந்தைகளுக்கு அவர்கள் ஃபெயித், ஜாய்ஸ் என்று பெயரிட்டனர்.



நேஷன் குடும்பத்தினர் ஹாரேவுட்டில் இருந்த, இங்கிலாந்து நாட்டு திருச்சபையைச் சார்ந்த தேவாலயத்தில் இருந்த ஒரு காட்டேஜில் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் வேலை பார்த்து வந்த பள்ளிக்கூடம் அதற்கு அருகிலேயே இருந்தது. சில சமயங்களில் ஒரு அறையில் முந்நூறுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளும் மற்ற அறைகளில் இரண்டு டஜனுக்கும் குறைவான குழந்தைகளும் இருப்பார்கள். குழந்தைகள் மிகவும் சத்தமாகப் படிக்கவோ அல்லது வாய்ப்பாட்டை மனனம் செய்தபடியோ இருப்பார்கள்.



ஸ்லேட்டில்தான் எழுது வார்கள். சில நேரங்களில் தேவைப்பட்டால் வெளியே மாமரத்திற்குக் கீழே வகுப்புகள் நடக்கும். குழந்தைகளைக் கட்டுப்படுத்த டொனால்ட் நேஷன் அந்த அறையின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு பக்கத்திற்கு ஒரு குச்சியை சுழற்றிக் கொண்டே நடப்பார். குழந்தைகளும் இதைப் பார்த்தவுடன் சட்டென்று அடங்கிவிடுவார்கள்.

இவர் அடக்கமானவர், மற்றவர்களால் மதிக்கப் பட்டவர். புத்தகங்களின் மீது தீராத காதல் கொண்டவர். இவருடைய சிறிய நூலகத்தில் கவிதை, தத்துவம், நாவல்கள் என தரமான பல புத்தகங்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு நாளும் இவர் மிகவும் கவனத்துடன் பத்திரிகையைப் படித்து உலகெங்கிலும் என்ன நடக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்வார். ஜமைக்காவின் பிரச்னைகள் குறித்து நண்பர்களுடன் அலசிக் கொண்டிருப்பார்.



டொனால்டின் மனைவி செயின்ட் எலிசபெத் தேவாலயத்தைச் சேர்ந்தவர். திருமணத்திற்கு முன் அவருடைய பெயர் ஃபோர்ட். அவருடைய அப்பா ஒரு சிறிய பலசரக்குக் கடை வைத்திருந்தார். இவரையும் சேர்த்து மூன்று பெண்கள். இது இவ்வாறு இருக்க... பிறந்து வளர்ந்த இரட்டையர்களுக்குப் பதினொரு வயதில் நார்த் கோஸ்ட்டில் உள்ள செயின்ட் ஹில்டா பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்க ஸ்காலர்ஷிப் கிடைத்தது.


இது மிகவும் பழமையான ஒரு ஆங்கிலப்பள்ளி. செயின்ட் ஹில்டாவிலிருந்து அவர்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு விண்ணப்பித்திருந்தார்கள். அங்கும் அவர்களுக்கு அட்மிஷன் கிடைத்தது.அதற்குப்பின், ஜாய்ஸ் 21 வயது நிரம்பிய ஆங்கில கணிதவியலாளரான கிரஹாமின் பிறந்தநாள் விருந்துக்குச் சென்றிருந்தார். அவர் எழுந்து ஒரு பாடலை பாட ஆரம்பித்து இடையில் சில வரிகள் மறந்து போனதால் அப்படியே நிறுத்திவிட்டார். இதன்பிறகு ஜாய்ஸும், கிரஹாமும் காதலில் விழ... அது அவர்களின் கல்யாணத்தில் முடிந்தது.



அதற்குப் பிறகு அவர்கள் கனடாவிற்குச் சென்றார்கள். ஜாய்ஸ் மிகவும் பிரபலமான எழுத்தாளரும், குடும்ப தெரப்பிஸ்ட்டும் ஆனார். அவர்களுக்கு மூன்று மகன்கள். நகரத்தை விட்டு தள்ளி குன்றின் மீது அழகான வீடு கட்டிக் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தார்கள். கிரஹாமின் பின்பாதிப் பெயர் கிளாட்வெல். அது வேறு யாருமல்ல... எனது அப்பா. புரிந்ததா..? ஜாய்ஸ் கிளாட்வெல் வேறு யாருமல்ல... மால்கம் கிளாட்வெல் ஆகிய என் அம்மா!

ஒரு சாதாரண பள்ளி ஆசிரியரின் மகளான என் அம்மா வெற்றிகரமானவராக மாறியது எப்படி? என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள அவருக்கு கிடைத்த வாய்ப்புகளையும், அவர் பிறந்து வளர்ந்த குடும்பத்தின் கலாசார மரபுரிமை பற்றியும் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.


ஆண்டு 1935... எனது அம்மாவுக்கும் அவருடைய சகோதரி ஃபெய்த்துக்கும் வயது நான்கு. அப்போது வரலாற்றாசிரியர் வில்லியம் எம்.மேக்மில்லன் ஜமைக்காவிற்கு வந்திருந்தார். அந்த சமயத்தில் அவர் தென் ஆப்பிரிக்காவில் ஜோஹன்ஸ்பர்க்கிலிருந்த யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் விட்வாட்டர்ஸ்ராண்ட்டில் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்து வந்தார். மேக்மில்லன் அவர் காலத்திற்கு முன்னால் உள்ள தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். அவர் தென் ஆப்பிரிக்காவில் கறுப்பின மக்கள் சம்பந்தப்பட்ட சமூகப் பிரச்னையில் அதிக கவனம் செலுத்தி வந்தவர். அவர் தென் ஆப்பிரிக்காவில் என்ன விவாதம் செய்தாரோ... அதையே இந்த கரிபியன் நாட்டிலும் செய்ய வந்தார்.


அனைத்து சமூகப் பிரச்னை களிலும் தலையாயதாக மேக்மில்லன் கருதியது - ஜமைக்காவின் கல்வித் திட்டம். ஜமைக்காவில் பப்ளிக் பள்ளிக்கூடங்களோ அல்லது பல்கலைக்கழகங்களோ இல்லை. உயர்படிப்பு படிக்க வேண்டு மென்ற ஆர்வம் உள்ளவர்கள், பள்ளியிலேயே தலைமை ஆசிரியரிடம் தங்களுடைய டீன் ஏஜ் பருவத்தில் அதிகப்படியான வகுப்புகள் எடுத்துக் கொள்வார்கள். அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் அவர்கள் ஆசிரியர்களுக்கான கல்லூரியில் சேர்வார்கள். இன்னும் அதிகப்படியான ஆசை உள்ளவர்கள், எப்படியோ பிரைவேட் பள்ளிக் கூடத்தில் சேர்ந்துவிடுவார்கள். அதற்குப் பிறகு அங்கிருந்து அமெரிக்கா அல்லது இங்கிலாந்தில் உள்ள பல்கலைக்கழகத்தில் போய்ச் சேர்ந்துவிடுவார்கள்.



மிகவும் குறைவான ஸ்காலர்ஷிப்கள்தான் உண்டு; அதுவும் கிடைப்பது அரிது. பிரைவேட் பள்ளிக் கூடங்களில் படிப்பதற்கு செலவு அதிகம் ஆகும். எனவே, அதில் ஒரு சிலர்தான் சேர்ந்து படிக்க முடியும். இங்குள்ள கல்விமுறை, சமூகத்தில் நலிந்தவர்களுக்கு எதுவும் செய்யவில்லை என்று கூறிய மேக்மில்லன், இந்தப் பள்ளிக் கூடங்கள் சமூகத்தில் வேற்றுமையை இன்னும் அதிகப்படுத்தினாலோ, அரசாங்கம் மக்களுக்கு வாய்ப்புகள் வழங்கா விட்டாலோ வெகு சீக்கிரமே சமூகக் கிளர்ச்சிகள் உருவாகும் எனவும் எச்சரித்தார்.

மேக்மில்லனுடைய புத்தகம் வெளியானதற்குப் பிறகு... அவர் கணித்தது போலவே கரிபியனில் குழப்பங்களும், போராட்டங்களும் வெடித்தன. இதனால் டிரினிடாட்டில் 14 பேர் கொல்லப்பட்டார்கள். பார்படோஸில் 14 பேர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். ஜமைக்காவில் தொடர்ச்சியாகப் போராட்டங்கள் நடந்தன. இதனால் அங்கு அவசரநிலை பிரகடனம் செய்யப்பட்டது.


இதையெல்லாம் பார்த்து பயம் கொண்ட பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம், மேக்மில்லனின் எச்சரிக்கை மற்றும் ஆலோசனையை தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டது. மற்ற சீர்திருத்தங்களுடன், அந்த தீவு முழுவதும் கல்வியில் ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் தனியார் பள்ளிகளில் சேர்வதற்கு வேண்டிய ஸ்காலர்ஷிப் வழங்குவதாகவும் அவசரமாக அறிவித்தது. ஸ்காலர்ஷிப்புகள் 1941-லிருந்து கொடுக்கப்பட்டது. அதற்கு அடுத்த ஆண்டுதான் என்னுடைய அம்மாவும், அவருடைய சகோதரியும் ஸ்காலர்ஷிப்பிற்கான தேர்வு எழுதினார்கள். இப்படியாகத்தான் அவர் களுக்கு உயர்நிலைப்பள்ளிக் கல்வி கிடைத்தது.




இப்போது நினைத்துப் பாருங்கள்... அவர்கள் மூன்று அல்லது நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பிறந்திருந்தால்... குறிப்பிட்ட வயதை அடையும்போது ஸ்காலர்ஷிப் அறிவிப்பே இருந்திருக்காது. அவர்களுக்குப் படிப்புக்கான உதவி கிடைத்திருக்காது. என் அம்மாவும் அவர் சகோதரியும் முழுக் கல்வியைப் பெற்றிருக்க இயலாது.




தவிர, எனது பாட்டி டெய்ஸி நேஷன் எடுத்த சில முடிவுகளும் மிக முக்கியமானவை. என் அம்மாவையும் சித்தியையும் ஹாரேவுட்டை விட்டு செயின்ட் ஹில்டாவிற்குப் படிக்க அனுப்பினார். என் தாத்தாவுக்கு தன் மகள்கள் பற்றி ஏதாவது குறிக்கோள் இருந்திருந்தாலும் அவரிடம் அதை நிறைவேற்றுவதற்கான பரந்த பார்வையும், சக்தியும், தீர்க்கதரிசனமும் இல்லை. ஆனால், என் பாட்டியிடம் அது இருந்தது. பாட்டிக்கு செயின்ட் ஹில்டா பற்றிய யோசனை வந்ததற்கான காரணம் - அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த பணக்காரக் குடும்பத்தினர் தங்களுடைய மகள்களை அங்குதான் அனுப்பியிருந்தனர். அவருடைய மகள்கள் கிராமத்தில் இருந்த மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடு வதற்குப் பதில் லத்தீன், அல்ஜீப்ரா போன்ற பாடங்களைக் கற்க முன்வந்தனர். அவை உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு மிகவும் அவசியம்.




எனவேதான் அதற்கென்றே தனியாக பாடம் கற்றுக் கொள்ளவும் ஏற்பாடு செய்தார் பாட்டி. அவருடைய குறிக்கோள் எல்லாம், ''பெரிய படிப்புக்கு வாய்ப்பு இல்லாத இந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறுவதுதான்'' என்றுகூட அவர் சொல்லி இருப்பார்.





ஸ்காலர்ஷிப் தேர்விற்கான முடிவு வந்தபோது சித்திக்கு மட்டும்தான் ஸ்காலர்ஷிப் கிடைத்ததாம். ஆனால், அவர்கள் ஒரு மகளை தங்களிடமே வைத்துக் கொண்டு இன்னொரு மகளை மட்டும் எப்படி அனுப்புவார்கள்? பாட்டியைப் பொறுத்தவரை கண்டிப்பாக இருவரையும் அனுப்ப வேண்டும் என்றே விரும்பினார். பள்ளிக் கூடத்தின் முதல் டேர்ம் முடியும்போது, அந்தப் பள்ளியில் படித்த இன்னொரு மாணவிக்கு இரண்டு ஸ்காலர்ஷிப்புகள் கிடைத்திருந்தன. இந்த இரண்டாவது ஸ்காலர்ஷிப்பை என் அம்மாவிடம் தந்தனர்.




அதேபோல், பல்கலைக் கழகம் செல்லக்கூடிய சமயம் வரும் போது சித்திக்கு 'சென்ட்னரி ஸ்காலர்ஷிப்’ கிடைத்தது. இதில் உள்ள 'சென்ட்னரி’ என்ற சொல், ஜமைக்காவில் அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டு நூறாண்டுகளுக்குப் பிறகு நிறுவியதால் வந்தது. இந்த ஸ்காலர்ஷிப், பொது ஆரம்பப் பள்ளிகளில் படித்துவிட்டு வந்த பட்டதாரிகளுக்குக் கொடுக்கப் பட்டது. இந்த ஸ்காலர்ஷிப் தீவு முழுவதிலுமுள்ள மாணவர்கள் நூறு பேர்களுக்கு வழங்கப்படும்.




முதலாவதாக வரும் மாணவி, மாணவன் என மாறி மாறி இந்தப் பரிசு வழங்கப்படும். எனது சித்தி இதற்கு விண்ணப்பித்த வருடம் - ஒரு மாணவிக்கு அந்த வாய்ப்பைத் தரவேண்டிய வருடம். ஆக, ஒரு வருடம் முந்தியோ பிந்தியோ என் சித்தி பிறந்திருந்தால்... இந்த வாய்ப்பு கிடைத்திருக்காது. அதேசமயம், இரட்டையரில் ஒருவராகப் பிறந்திருந்த என்னுடைய அம்மாவிற்கு அந்த வாய்ப்பு இல்லை.




என்னுடைய அம்மா இங்கிலாந்து செல்வதற்கு, அறை வாடகை, அன்றாட செலவு மற்றும் கல்விக் கட்டணம் என எல்லாவற்றிற்கும் செலவு செய்ய வேண்டியிருந்தது. அம்மா யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் லண்டனில் சேர்ந்திருந்தார். அங்கே செலவழித்த தொகை, என் தாத்தா, பாட்டி ஆகியோர் ஆண்டு முழுவதும் சம்பாதித்த வருமானத்திற்குச் சமமானது! அப்போதெல்லாம் மாணவர் களுக்கென்று படிப்புக்கு கடன் தரும் வழக்கம் இல்லை.



அப்புறம் என்னதான் செய்தார்?




பக்கத்திலிருந்த ஒரு சீன வியாபாரியின் கடைக்குச் சென்றார். 19 -ம் நூற்றாண்டி லிருந்து ஜமைக்காவில் சீன மக்கள் கொஞ்சம் கணிசமான அளவில் இருந்தனர். பெரும்பாலோர் வர்த்தகத் துறையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஐமைக்காவில் சீனர்களுடைய கடைக்கு 'சின்னி ஷாப்’ என்று பெயர். என் பாட்டி அந்த மாதிரியான ஒரு 'சின்னி ஷாப்’பிற்கு சென்றார். அதை நிர்வகித்து வந்தவர் மிஸ்டர் சான்ஸிடம் கடனுக்குப் பணம் வாங்கி வந்தார். அவர் தன் சக்திக்கும் மீறிய ஒரு தொகையை கடனாக வாங்கினார். ஆனால், வாங்கிய கடனுக்கான தவணையை தவறாமல் கட்டி வந்தார். அதற்கும் மேலே சொல்ல வேண்டுமானால், என் பாட்டி டீச்சராக இருந்த பள்ளியில்தான் சான்ஸின் குழந்தைகள் படித்தார்கள்.





தன் கடந்த காலம் பற்றி அம்மா என்னிடம் தொடர்ந்து நினைவு கூரும்போது, 'அது எப்படியோ நடந்தது... நான் பல்கலைக்கழகத்திற்கு விண்ணப்பித்தேன். எனக்கு இடம் கிடைத்தது. நான் எனது அம்மாவின் மேல் உள்ள நம்பிக்கையால் தொடர்ந்து பாடுபட்டுப் படித்தேன்' என்றார்.



இந்த வெற்றிக்கதைக்கு உரமாக அமைந்த அற்புதமான சிறப்புக் காரணிகள் அதோடு முடிந்துவிடவில்லை...





(விதை விருட்சமாகும்)


Copyright © 2008 by Malcolm Gladwell

Outliers_47_23rd Oct, Nanayam Vikatan

அவுட்லயர்ஸ்

ஜெயித்தவர்கள் சொல்லாத பாடம்! 47

மாரிட்டா தன்னுடைய பெற்றோருக்கு ஒரே குழந்தை. இவள் பெற்றோரில் அம்மா மட்டுமே உடன் வசித்து வருகிறார். அம்மா கல்லூரி சென்றது கிடையாது. இவர்கள் இருவரும் பிரான்க்ஸில் சிங்கிள் பெட்ரூம் அபார்ட்மென்டில் தங்கியிருந்தார்கள். மாரிட்டா வின் அம்மா கிப் பள்ளிக்கூடம் பற்றி அறிவதற்கு முன்பு, அவள் வேறொரு பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

துபற்றி மாரிட்டா, 'நான் நான்காவது கிரேடில் இருக்கும் போது நானும் எனது தோழி தன்யாவும் கிப் பள்ளிக்கு விண்ணப்பித்தோம். எனக்கு இன்றைக்கும் மிஸ் ஓவன்ஸ் பற்றி நினைவிருக்கிறது. அவர்தான் என்னை இன்டர்வியூ செய்தார். அந்த நேரத்தில் அவர் என்னிடம் கூறியதைக் கேட்டபோது, நாம் ஏதோ ஜெயிலுக்குள் போகிறோமோ என்கிற எண்ணம்தான் வந்தது. அவர்கள் என்னிடம், 'இத்தனை கட்டுப்பாடுகளுக்கும் உடன்பட இஷ்டமிருந்தால் நீ கையெழுத்து போடு. இல்லையென்றால் உடனே திரும்பிப் போகலாம்' என்று கூறினார்கள். ஆனால், என் அம்மா என் பக்கத்திலேயே இருந்ததால் வேறு வழியில்லாமல் தான் அப்போது நான் கையெழுத்து போட்டேன். அந்த தருணத்திலிருந்து எனது வாழ்க்கையில் மாற்றம் ஏற்பட ஆரம்பித்தது'' என்றபடி, மேலும் உற்சாகமாகச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

'நான் அதிகாலை 5.45-க்கு எழுந்திருப்பதிலிருந்து எனது வேலைகள் தொடங்கும். எழுந்தபின் பல் தேய்த்துவிட்டு குளிப்பேன். நான் மாலை 5 மணிக்குப் பள்ளியைவிட்டுக் கிளம்புவேன்; வேறெந்த வேலையும் இல்லையெனில், வீட்டிற்கு 5.30-க்கெல்லாம் வந்துவிடுவேன். அம்மாவுக்கு ஒரு 'ஹாய்’ சொல்லிவிட்டு வீட்டுப் பாடம் செய்ய ஆரம்பித்து விடுவேன். அதிகமாக வீட்டுப் பாடங்கள் இல்லையெனில் 9 மணிக்கெல்லாம் முடித்து விடுவேன். கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்தால் 10 அல்லது 10.30 கூட ஆகும். அம்மா வற்புறுத்தலைத் தொடர்ந்து இரவு 8 மணி போல டின்னருக்காக சிறிய பிரேக் எடுத்துக் கொள்வேன். டின்னருக்குப் பிறகு, எங்கு விட்டிருந்தேனோ அதிலிருந்து வேக வேகமாகத் தொடர ஆரம்பிப்பேன். 11 மணிக்கு நான் படுக்கச் செல்ல வேண்டும். அப்போதுதானே மறுநாள் அதிகாலை எழ முடியும்? அடுத்த நாளைக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் தயாராக வைத்துவிட்டு படுக்கச் செல்வேன். நான் அம்மாவிடம் அன்றைக்குப் பள்ளிக்கூடத்தில் நடந்தவற்றையெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன். 'உம்' கொட்டிக் கொண்டே வரும் அம்மா, தூக்கத்தின் விளிம்புக்குப் போய்விட்டார் என்றால், இரவு மணி 11.15 என்று அர்த்தம். அதற்குப் பிறகு நானும் தூங்கிவிடுவேன். பிறகு மறுநாள் காலையில், முன்தினத்தின் அதே செயல்பாடுகள் தொடரும்'' என்றாள் மாரிட்டா.

அவள் விவரித்ததைப் பார்த்தால், அமெரிக்காவில் குழந்தைகள் எந்த மாதிரியான வழக்கமற்ற சூழ்நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பது தெரியவரும். ஆனால், இந்த மாதிரி நாம் இருக்கிறோம் என்பதையே அவர்கள் உணர்வதில்லை. ஒரு வக்கீல் தனக்கு பார்ட்னராக ஒருவரை ஆக்கிக் கொள்ள எடுத்துக் கொள்ளும் நேரமும், மருத்துவம் படிக்கும் மாணவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளும் நேரமும், இவள் செலவிடும் நேரமும் ஏறக்குறைய ஒன்றுதான். ஆனால், அவளிடம் இல்லாதது - கண்களுக்குக் கீழே கருவளையமும், கையில் சுடச்சுட காபியும்தான். காரணம், பாதிக்கப்படுவதற்கோ, உற்சாக ஊக்கி தேடுவதற்கோ தேவையில்லாத வயசு அது!

மாரிட்டாவின் வாழ்க்கை அவளைப்போல் 12 வயதில் இருந்த மற்ற பள்ளிகளின் குழந்தைகள்போல இல்லை. அந்த வயதில் ஒரு சிறுமியினுடைய வாழ்க்கை இவ்வளவு கடுமையானதாக இருக்க வேண்டும் என நாம் விரும்பவும் இல்லை. குழந்தைகளுக்கு விளையாடவும், கனவு காணவும், தூங்கவும் தேவையான நேரம் வேண்டும் என்றுதான் நாம் விரும்புகிறோம். ஆனால், மாரிட்டாவிற்கு அடுக்கடுக்காக கல்விப் பொறுப்புகள் இருந்தன.
கொரியன் பைலட்டுகளிடம் என்ன கேட்கப்பட்டதோ, அதேதான் மாரிட்டாவிடமும் கேட்கப்பட்டது. அவர்கள் வெற்றிபெற வேண்டுமெனில் அவர்கள் தங்களுக்கென்று உள்ள கலாசாரம் சம்பந்தப்பட்ட அடையாளத்தை கொஞ்சம்விட வேண்டும். ஏனெனில் கலாசார மரபுரிமை விமானத்தின் காக்பிட்டில் எடுபடவில்லை. அதேபோல மாரிட்டாவின் கலாசார மரபுரிமையும் அவள் எதிர்காலத்தில் வாழ்ந்தாக வேண்டிய போட்டி சமூகத்தின் சூழ்நிலைக்கு சரிப்படாது. அவளுக்குத் தேவையான வற்றை அவள் சார்ந்த சமூகம் அளிக்கவில்லை. அதற்காக அவள் என்ன பண்ண வேண்டும்? அவள் மாலை வேளைகளையும், வார இறுதிநாட்களையும், நண்பர்களையும் ஒதுக்கி வைத்தாக வேண்டும். இதற்குப் பதில், அவள் கிப் பள்ளி தருகிற இடைவிடாத பயிற்சிகளில் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

''நான் ஐந்தாவது கிரேடு சேர்ந்த புதிதில் வெள்ளிக்கிழமை பள்ளி முடிந்தவுடன் நேராக எனது பழைய பள்ளிக்கூடத்தில் படித்த தோழியின் வீட்டிற்குச் செல்வேன். எனது அம்மா வேலையிலிருந்து வரும் வரை அங்கேயே இருப்பேன். அந்த நேரத்தில் நான் வீட்டுப் பாடங்கள் செய்துவிடுவேன். தோழியின் பள்ளியில் எந்த விதமான வீட்டுப் பாடங்களும் கிடையாது. அவள், 'நீ எங்க பள்ளிக்கூடத்திலேயே படித்து இருக்கலாம்’ என்பாள். நான், 'எல்லோரும் கிப் கடினம் என்றுதான் சொல்கிறார்கள். ஆனால், உனக்கு அதன்மேல் ஒரு பிடிப்பு வந்துவிட்டால் கடினமாகவே தெரியாது' என்றேன். அவளோ, 'நீ ஸ்மார்ட்’ என்றாள்.
அதற்கு நான், 'அதெப்படி..? எங்கள் பள்ளியில் சேருகிற எல்லோரும் ஸ்மார்ட்டாக இருக்க முடியாது' என்றேன். அவள் வீட்டில் இருந்த ஒருநாள், நாங்கள் அதிகாலை ஐந்து மணி வரை விழித்திருந்தோம். அதுவே அவளை டிஸ்கரேஜ் செய்திருக்கும். அவளிடம் நான், 'இந்த மாதிரி அதிகமாக வீட்டுப் பாடங்கள் செய்வது வகுப்பறையில் ஈஸியாக பாடத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது' என்றதற்கு... 'உன்னுடைய எல்லா லெக்சரை யும் என்னால் கேட்க முடியாது' என்றாள் தோழி!'' என்று விளக்கினார் மாரிட்டா.

ஒரு பள்ளிக் குழந்தை இந்தளவு கஷ்டப்பட்டு வேலை பார்ப்பது அதிகமில்லையா? அதிகம்தான். ஆனால், நீங்கள் மாரிட்டா இடத்தில் இருந்து பாருங்கள். வசதியற்ற குடும்பச் சூழலின் காரணமாக, அவளாக விரும்பித்தான் கிப் பள்ளியில் சேர்ந்தாள். அந்தப் பள்ளியின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுக்கு ஒப்புக்கொண்டு கையெழுத்து போட்டாள். எனவே, அதை மனம் விரும்பி நிறைவேற்றினாள். அதற்கான பலன் கிடைத்தது. அப்படியிருக்க, இதை எப்படி மோசம் என்று சொல்ல முடியும்?

ஆக, இந்தத் தொடரில் நாம் இதுவரை படித்ததில் ஒன்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. வெற்றி என்பது எதிர்பார்த்த ஒரு வழியில் தொடர்ந்து செல்லும் என்பதுதான் அது. மிகவும் புத்திசாலியாக இருப்பவர்கள்தான் வெற்றி பெறுவார்கள் என்பதில்லை. அப்படியென்றால் கிறிஸ் லாங்கன் நிச்சயமாக ஐன்ஸ்டீனுடன் உயரத்துக்குப் போய்... உலகப் புகழ் அடைந்திருக்க வேண்டும்.

வெற்றி என்பது நாம் எடுக்கும் சமயோசிதமான முடிவுகள் மற்றும் முயற்சிகள் மட்டும் சேர்ந்ததல்ல. அது சில சூழ்நிலைகளாலும், சுற்றுப்புற மனிதர்களாலும், முன்னோரின் வாழ்க்கை முறையாலும் நமக்கு அமைகிற ஒரு வரப்பிரசாதம். அப்படி அமைகிற அந்த வித்தியாசமான சூழல்களையும் வாய்ப்புகளையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் திறன் 'அவுட்லயர்'களிடம் இருந்தது.

குறிப்பிட்ட சில நாடுகளின் தேர்வு முறையின் காரணமாக, ஹாக்கி மற்றும் கால்பந்தாட்ட வீரர்களுக்கு ஜனவரி மாதம் பிறந்தது வாய்ப்பாக அமைந்தது. பீட்டில்ஸ் இசைக் குழுவிற்கு கடுமையாகப் பயிற்சி செய்வதற்கு ஒரு ஹாம்பர்க் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பில்கேட்ஸ் பள்ளியில் படிக்கும்போது கம்ப்யூட்டர் டெர்மினல் என்கிற அதிர்ஷ்டம் சரியான சமயத்தில் அவருக்கு அமைந்தது. ஜோ ஃபிளோம் போன்ற சட்ட நிபுணர்களுக்கு அற்புதமான ஒரு காலகட்டம் அவர்கள் வக்கீல் தொழிலுக்குள் நுழையும்போது அமைந்தது. அவர்கள் சரியான சமயத்தில், வாய்ப்பான பெற்றோருக்கு, சரியான சமூகத்தில் பிறந்ததினால், 'டேக் ஓவர்’ சம்பந்தப்பட்ட பிராக்டீஸில் மற்றவர்கள் ஈடுபடுவதற்கு இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இவர்கள் தைரியமாகவும் தன்னம்பிக்கையோடும் ஈடுபட்டனர்.
வெற்றியின் ரகசியம் குறித்து இதுவரை கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் எளிமையானவை தான். ஆனால், இவையெல்லாம் எப்படி சரியாகக் கவனிக்கப் படாமல் போனது என்பதுதான் ஆச்சரியமானது. நாமும் மிகவும் சிறந்த, அறிவுக்கூர்மையான, தன்னைத் தானே உருவாக்கிக் கொண்ட 'அவுட்லயர்'கள் எல்லோரும் இயற்கையிலேயே உருவானவர்கள் என்கிற மாயையில் இருக்கிறோம். ஒரு பில்கேட்ஸுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு போலவே - 1968-ம் வருட காலத்தில் - ஆர்வமுள்ள பல மில்லியன் மாணவர்களுக்கு தேவையான அளவுக்கு 'டைம் ஷேரிங் டெர்மினலை’ பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால்..? இந்நேரம் எத்தனை மைக்ரோ சாஃப்ட் நிறுவனங்கள் உருவாகியிருக்குமோ..!

அதேபோல், ஆண்டின் இறுதி ஆறு மாதங்களில் பிறந்த குழந்தைகளுக்கென்று கனடாவில் இன்னும் ஒரு சிறப்பான ஹாக்கி லீக் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தால், இன்றைக்கு இருக்கக்கூடிய ஹாக்கி வீரர்களை போல இரண்டு மடங்கு வீரர்கள் இந்நேரம் உருவாகியிருப்பார் கள். இப்படி ஒவ்வொரு துறையிலும், தொழிலிலும் திடீரென்று உண்டாகும் திறமைகள் எல்லாவற்றையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தால் இந்த உலகம் இப்பொழுது இருப்பதைவிட மிகவும் அற்புதமாக இருந்திருக்கும்.
மாரிட்டாவிற்கு விசாலமான, விளையாடுவதற்கு அதிக இடமுள்ள புதிய பள்ளிக்கூடம் தேவையில்லை. அவளுக்கு லேப் டாப் தேவையில்லை; பி.எச்.டி படித்த ஆசிரியர் அல்லது பெரிய அபார்ட்மென்ட் என எதுவும் வேண்டாம். அவளுக்கு கிறிஸ் லாங்கன் போன்ற வேகமாகச் சிந்திக்கக்கூடிய மனமோ அல்லது அதிக ஐ.க்யூவோ தேவையில்லை. இவை எல்லாம் இருந்தால் இன்னும் நல்லதுதான்.

மாரிட்டாவிற்குத் தேவைப் பட்டது கிப் பள்ளியில் சேரும் ஒரு வாய்ப்பு. அவளுக்கு கொடுக்கப்பட்ட வாய்ப்பை பாருங்கள்! யாரோ ஒருவர் நெற்பயிர் விளைச்சலுக்கும் கணக்கு அறிவுக்கும் உள்ள தொடர்பை பற்றிய செய்தியை தெற்கு பிரான்க்ஸ் பகுதிக்குக் கொண்டு வந்து கிப் பள்ளி மூலமாக இவளைப் போன்ற மாணவர்களுக்கு அளித்து, அர்த்தமுள்ள, கடுமையான வேலையால் கிடைக்கும் அற்புதத்தை விளக்கியிருக்கிறார்கள்!

(விதை விருட்சமாகும்)
Copyright © 2008 by Malcolm Gladwell

Outliers_46

அவுட்லயர்ஸ்

ஜெயித்தவர்கள் சொல்லாத பாடம்! 46

பள்ளிக்கூட நாட்களில் ஏழைக் குழந்தைகள் வசதியான குடும்பத்து குழந்தைகளைவிட நன்றாகப் படித்தாலும், கோடை விடுமுறையினால் பின்தங்கி விடுகிறார்கள்!

சதிக்கும் வறுமைக்கும் இடையே அமெரிக்காவின் கோடை விடுமுறை நாட்கள் எப்படி எல்லாம் படிப்பில் விளைவுகளை உண்டாக்குகிறது என்பதற்கான புள்ளி விவரங் களைத் திரட்டியபோது ஆச்சரி யமான முடிவுகள் கிடைத்தன. 

வ

வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த மாணவர்களுடைய படிக்கும் திறன் செப்டம்பர் மாதத் தேர்வில் 15 புள்ளி களுக்கும் மேலாக இருக்கிறது. ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்களின் படிக்கும் திறன் விடுமுறையிலிருந்து திரும்பும் போது 4 புள்ளிகள் குறைந்து விட்டன. ஏழைக் குழந்தைகள் பள்ளிக்கூட நாட்களில் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தவர்களைவிட நன்றாகவே படித்திருந்தார்கள். ஆனால், கோடை விடுமுறையில் அவர்கள் மிகவும் பின்தங்கிவிடுகிறார்கள். அதாவது, பள்ளிக்கூடம் இல்லாத நாட்களில் ஏழை மாணவர்கள் படிப்பு அல்லது கல்வி சார்ந்த விஷயங்களில் கவனம் செலுத்துவது மிக மிகக் குறைவு என்பது தெரிய வருகிறது.

கிறிஸ் லாங்கன் பற்றி நாம் பார்த்த அத்தியாயத்தில், பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை வளர்க்கும்முறை பற்றி படித்தது உங்களுக்கு நினைவிருக்கலாம். வளர்ப்பு முறையில் உள்ள வேறுபாடுகள் கல்வி சம்பந்த மான விஷயத்திலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதேபோல் 9வயதானஅலெக்ஸ் வில்லியம்ஸ் பற்றி படித்ததை நினைவூட்டிக் கொள்ளுங்கள். அவனுடைய பெற்றோர்கள் மிகவும் கவனமாகத் திட்டமிட்ட வளர்ப்பு முறையில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர். அதன்படி அவனை மியூசியத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்; பிரத்யேகமான நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்ளச் செய்தார்கள்; கோடைகால சிறப்பு முகாம்களில் பங்குபெற வைத்தார்கள். இதனால் அலெக்ஸ் கோடை விடுமுறையில் எவ்வளவு நன்றாக கணிதப் பாடம் படித்தி ருப்பான் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது அல்லவா?  

ஆனால், இதேபோல் நாம் முன்பே பார்த்த கேட்டி பிரிண்ட்லின் கதை இதற்கு நேர்மாறு. அவளைக் கோடைகால முகாம்களுக்கு அனுப்ப பெற்றோரிடம் போதுமான பணமில்லை. அவளை அவளுடைய அம்மா எந்தவொரு பிரத்யேக வகுப்பிற்கும் காரில் அழைத்துச் சென்றதில்லை; அவளுக்குப் போரடித்தால் படிக்க வீடெங்கும் புத்தகங்கள் பரப்பிக் கிடக்கவில்லை. ஒருவேளை, அதிகபட்சம் தொலைகாட்சிப் பெட்டி இருந்திருக்கலாம். அவளுடைய கோடை விடுமுறை புதிய நண்பர்களுடன் தொடர்பு, விளையாட்டு, திரைப்படம் என கழிந்தது. ஆனால், இது அவளுடைய கணிதம் மற்றும் படிக்கும் திறனை மேம்படுத்த  உதவவில்லை. இந்த இரண்டு விஷயங்களைப் பொறுத்தவரை ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறையும் அவளை அலெக்ஸிற்குப் பின்னேயே தள்ளியது. அலெக்ஸ் கேட்டியை விட ஸ்மார்ட்டாக இருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. அவன் அவளைவிட நன்கு படிக்கிறான், அவ்வளவுதான்.  

அலெக்ஸாண்டருடைய ஆய்விலிருந்து தெரிய வருவது, அமெரிக்காவில் கல்வித் துறை பற்றிய விவாதம் மிகவும் பின்தங்கியுள்ளது என்பதுதான். ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் மாணவர்களை  குறைப்பது, பாடத் தொகுப்பை மாற்றி அமைப்பது, ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் புதிய லாப்டாப் வாங்குவது, பள்ளிக்கூடத்திற்குச் செலவிடும் தொகையை (ஃபண்ட்) அதி கரிப்பது என்பவை பற்றிதான் விவாதங்கள் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

இதிலிருந்து பள்ளிக்கூடங் களின் செயல் பாட்டைப் பொறுத்தவரை அடிப்படையில் எங்கோ தவறு இருக்கிறது என்பது புரிகிறது.

இதைக் கருத்தில் கொண்டு அலெக்ஸாண்டர் பால்டிமோர் பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் வருடம் முழுவதும் பள்ளிக்குச் சென்றால் எப்படியிருக்கும் என ஒரு கணம் யோசித்துப் பார்த்தார். அவருடைய கணக்குப்படி, ஏழை மற்றும் பணக்கார மாணவர்களின் கணிதம் மற்றும் படிக்கும் திறனுக்கான மதிப்பெண்கள் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரிதான் இருக்கும் என்பதுதான்.

  

இதன் மூலம் ஆசிய நாட்டினர் எப்படி கணிதத்தில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள் என்பதற்கான காரணங்களை இன்னும் தெள்ளத் தெளிவாக அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆசிய நாட்டில் உள்ள மாணவர் களுடைய கோடை விடுமுறை அதிக நாட்கள் இல்லை. ஏன்?

பள்ளி இருந்தாலும், இல்லா விட்டாலும் சீதோஷ்ண நிலையின்படி வருடத்திற்கு 360 நாட்கள் அதிகாலையில் எழுந்திருக்கிறார்கள் அவர்கள். தங்களுடைய குழந்தைகளுக்குத் தொடர்ந்து மூன்று மாதம் கோடை விடுமுறை இருப்பதைப் பெரும்பாலான ஆசிய நாடுகளில் அனுமதிப்பது இல்லை. இது அவர்கள் கலாசாரம். அமெரிக்காவில் வருடத்திற்கு மொத்தமே 180 நாட்கள்தான் பள்ளிக்கூடம். தென் கொரியாவில் 220 நாட்கள், ஜப்பானிலோ 243 நாட்கள்!

உலகம் தழுவிய அளவில் சமீபத்தில் நடந்த தேர்வில் பங்கு கொண்ட மாணவர்களிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி: தேர்வில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளில் அல்ஜீப்ரா, கால்குலஸ் மற்றும் ஜியாமிட்டரி பற்றிய கேள்விகளில் எத்தனை கேள்விகள் அவர்கள் ஏற்கெனவே படித்திருக்கிறார்கள் என்பதுவும் ஒன்று. ஜப்பானில் 12-வது கிரேடு படிக்கும் மாண வர்கள் '92%’ பேர் ஏற்கெனவே படித்திருப்பதாக பதிலளித்தனர். இதுதான் வருடத்திற்கு 243 நாட்கள் பள்ளிக்குச் செல்வதில் கிடைக்கும் பயன். நீங்கள் எவ்வளவு படிக்க வேண்டுமோ அவ்வளவிற்கு நேரம் இருக்கிறது. படித்ததை மறப்பதற்கான கால இடைவெளி குறைவு! அதே கேள்விக்கு அமெரிக்கர்களில் '54%' பேர்தான் ஏற்கெனவே படித்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.  ஏழை மாணவர்களைப் பொறுத்த வரை அமெரிக்காவில் பள்ளிக் கூடத்தில் சேர்ந்து படிப்பது என்பது பெரிய பிரச்னை இல்லை. ஆனால், கோடை விடுமுறை அவர்களுக்கு ஒரு பிரச்னையாகவே இருந்தது.

அப்பிரச்னையைத் தீர்க்கும் வகையில் ஆரம்பிக்கப் பட்டதுதான் நாம் பார்த்த 'கிப்' பள்ளிகள். 'நெற்பயிர் வயல்கள்’ கற்றுக் கொடுத்த பாடத்தை அமெரிக்காவில் சிறிய நகரங்களுக்கு கொண்டு வர முடிவு செய்தனர்.  

கிப் பள்ளிகள் குறித்து, 'பிரான்க்ஸ் கிப் அகாடமி'யைச் சேர்ந்த டேவிட் லெவின் என்பவர் கூறும்போது, ''பள்ளிக்கூடம் காலை 7.25-க்கெல்லாம் ஆரம்பித்துவிடும். மாணவர் களின் சிந்தனைத் திறனை வளர்ப்பதற்காக 7.55 வரை நடத்தப்படும் ஒரு கோர்ஸில் கலந்து கொள்வார்கள். அதற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு நாளும் ஐந்தாம் கிரேடு தவிர்த்து மற்றவர்களுக்கு 90 நிமிடங்கள் ஆங்கிலம், 90 நிமிடங்கள் கணிதப் பாடங்கள் நடத்தப்படும்.

ஐந்தாம் கிரேடு மாணவர் களுக்கு ஒரு நாளைக்கு 2 மணி நேரம் கணிதப் பாடம் நடத்தப்படும். ஒரு மணி நேரம் அறிவியல், ஒரு மணி நேரம் சோஷியல் சயின்ஸ், வாரத்திற்கு இரண்டு முறை ஒரு மணி நேரத்திற்கு இசைப் பயிற்சி... இதற்கும் மேல் ஆர்கெஸ்ட்ரா பயிற்சி கொடுக்கப்பட்டது. எல்லோரும் ஆர்கெஸ்ட்ராவில் பங்கு பெற்றாக வேண்டும்'' என்று விளக்குகிறார்.  

தினமும் பள்ளிக்கூடம் காலை 7.25-லிருந்து மாலை 5 மணி வரை நடக்கும். அதற்குப் பிறகு வீட்டுப் பாடம், விளையாட்டு போன்றவற்றில் மாணவர்கள் ஈடுபட வேண்டும். இரவு 7 மணி வரையில் மாணவர்கள் பள்ளியிலேயே இருப்பார்கள். மதிய சாப்பாடு, இடைவேளை என அனைத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டால் வழக்கமான பள்ளிகளில் படிக்கும் மாணவர்களைவிட இவர்கள் 50-லிருந்து 60 சதவிகித நேரம் அதிக நேரம் படிக்கிறார்கள்!  

கிப் பள்ளிகள் பற்றி என்னிடம் அறிமுகப்படுத்திய டேவிட் லெவினை நான் பார்க்கப்போனபோது, அந்தப் பள்ளிக் கூடத்தின் பிரதான வராந்தாவில் நின்று கொண்டிருந்தார். அப்போது மதிய சாப்பாட்டு வேளை என்பதால் மாணவர்கள் அமைதியாக, சீருடை  அணிந்த படி வரிசையாக வந்தார்கள். சரியாக சட்டை அணியாத ஒரு மாணவியை லெவின் நிறுத்தி, அறிவுறுத்தி அனுப்பினார்.  

''சனிக்கிழமைகளில் இவர்கள் இங்கு காலை 9 முதல் மதியம் 1 மணி வரை இருப்பார்கள். கோடை காலத்தில் காலை 8 முதல் மதியம் 2 மணி வரை இருப்பார்கள். கோடை காலம் முடிவதற்குள் அவர்கள் மற்றவர்களைவிட மூன்று வாரங்கள் அதிகமாகப் பள்ளியில் செலவிடுவார்கள். இவர்கள் எல்லோரும் மிகவும் குறைவான வருமானம் உள்ள குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள். இந்தப் பிரிவைச் சேர்ந்த மாணவர்கள்தான் கோடை விடுமுறை அதிக நாட்களின்போது படிப் புடனான தொடர்பை இழப்பவர்கள். இதனால் கிப் அகாடமியில் அதிக நாட்களுக்கு கோடை விடுமுறை விடுவதில்லை'' என்று டேவிட் லெவின் விளக்கினார்.

'ஆரம்பத்தில் மாணவர் களுக்கு இது கடினமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், போகப் போக அவர்களுக்கு உழைப்பின் மகத்துவம் புரிந்தது. இங்கு நாங்கள் அதிகமாகப் பேசுவதே மனஉறுதி பற்றி மற்றும் சுயகட்டுப்பாடு பற்றித்தான். இங்கு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு இந்த வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தம் நன்றாகவே புரியும்'' என்றார் அவர்.

லெவின் எட்டாவது கிரேடு கணித வகுப்பை நோக்கி நடந்து சென்று ஆரோன் என்கிற மாணவனுக்குப் பின்னால் போய் நின்றார். அவன் சிந்தனைத் திறன் சம்பந்தப்பட்ட கணக்கு ஒன்றைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். எல்லா கிப் மாணவர்களும் இதைத் தினமும் காலையில் செய்ய வேண்டும். போனிடெயிலுடன் கிட்டத் தட்ட முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க வகையில் இருந்த ஆசிரியர் ஃபிராங் கோர்கோரன் அவ்வப்போது அவர் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்து சென்று அந்த மாணவனுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தார்.  

இந்த மாதிரியான காட்சியை நீங்கள் அமெரிக்காவில் உள்ள வகுப் பறைகளில் பொதுவாகவே பார்க்க முடியும்தான். ஆனால் இங்கே அதில் ஒரு வித்தியாசம் - ஆரோன் வகுப்பில் மற்ற மாணவர்களுக்கு முன்னால் உட்கார்ந்து கணக்கு ஒன்றை மிகவும் முறையாக, கவனமாக வகுப்பில் உள்ளவர்களின் கவனிப்போடு கடந்த இருபது

நிமிடமாகச் செய்து கொண்டி ருந்தான். அந்த கணக்குக்கு விடை கண்டுபிடிப்பதுடன், விடை கண்டுபிடிக்க ஒரு வழிக்கு மேலும் வேறு இருக்கிறதா என்கிற கேள்வியையும் தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான், விடா முயற்சியுடன். வகுப்பு முடிந்தவுடன் கோர்கோரன் கூறினார். 'என்னைப் பொறுத்தவரை கணக்குப் பாடம் என்பது 'மூழ்கு அல்லது நீந்து’ என்கிற அப்ரோச்தான். எல்லாம் அதிவேகச் சுற்றுதான். யார் முதலில் விடையைக் கண்டுபிடிக்கிறார்களோ, அவர் களுக்கு பரிசு கொடுக்கப்படும்.

 இந்த இடத்தில்தான் கணக்கு பாடத்தை நன்றாகச் செய்யக்கூடியவர்கள் மற்றும் செய்ய இயலாதவர்கள் என்கிற உணர்வுகள் ஏற்படுகிறது. அதிகமான நேரம் கொடுக்கப் படுவதால் ஆசிரியர் கணக்கை விளக்கிச் சொல்லவும்,

மாணவர்கள் உட்கார்ந்து அதை மனதில் உள்வாங்கிக் கொள்ளவும், திரும்பச் செய்து பார்க்கவும் உதவுகிறது.

இதனால் நேரம் அதிகமாகச் செலவானாலும் அதிகமான வர்கள் நன்கு புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது. நானும் 'விளக்கம் கொடுப்பதால் நேரம் செலவாகிறதே' எனக் கவலைப் படுவதில்லை' என்றார்.

அந்த வகுப்பறையில் நியூயார்க் ஸ்டேட் ரீஜென்ட்ஸ் தேர்வில் கோர்கோரனின் மாணவர்கள் முதல் வகுப்பில் தேறியதற்கான சான்றிதழ்கள் டஜன் கணக்கில் தொங்கவிடப் பட்டிருந்தன. 'இந்த வகுப்பில் ஒரு மாணவி இருந்தாள். அவள் ஐந்தாம் கிரேடில் இருக்கும்போது கணக்கில் படுமோசம். ஒவ்வொரு சனிக் கிழமையும் நாங்கள் பயிற்சி கொடுக்கும்போது அவள் வெறுத்துப் போய் அழுது கொண்டு இருப்பாள். கண்ணீர் மாலை, மாலையாகக் கொட்டும். படித்து முடித்துப் போய்விட்ட அவள் எனக்கு இரண்டு வாரங் களுக்கு முன்பு இ-மெயில் அனுப்பியிருந்தாள். அதில் அவள் 'அக்கவுன்ட்ஸ்’ஸை பிரதான பாடமாக எடுத்துக் கல்லூரியில் படிப்பதாக மகிழ்ச்சியோடு தெரிவித்திருந்தாள்' என்றார் பயிற்சியாளர் கோர்கோரன்.  

தோல்வியடைந்தவர்களை எல்லாம் வெற்றியடையச் செய்யும் இந்தப் பள்ளியின் அற்புதம் அமெரிக்காவில் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. ஒரு புத்தகம் எப்படியெல்லாம் 'இன்ஸ்பிரேஷன்’-யை உண்டாக்குகிறதோ, அது போலத் தான் இதுவும். ஆனால், நடைமுறை வாழ்க்கையில் கிப் போன்ற இடங்கள் புத்தகத் தையும் சினிமாவையும் விட மிகவும் கவர்ச்சிகரமானது ஆகும்.

மாரிட்டா சொல்வதைக் கேட்டால் அந்தக் கவர்ச்சியின் வீரியம் புரியும்..!

அவுட்லயர்ஸ்!

அவுட்லயர்ஸ் (நாணயம் விகடன், அக்டோபர் 9, 2011)
ஜெயித்தவர்கள் சொல்லாத பாடம்! 45

நியூயார்க் நகரத்தில் உள்ள லோ கெரிக் ஜூனியர் ஹை ஸ்கூலின் நான்காவது மாடியில்தான் இந்த 'கிப் அகாடமி' இயங்கியது. கே.ஐ.பி.பி. என்ற ஆங்கில எழுத்துச் சுருக்கத்தின் நீட்டம் - நாலெட்ஜ் இஸ் பவர் புரோகிராம் என்பது! இது ஒப்பீட்டளவில் ஏழ்மையான பகுதி ஒன்றில் அமைந்திருந்த ஏரியா. இந்த ஏரியாவில் சாம்பல் நிறத்திலான 1960-களை நினைவூட்டும் கட்டடங்களைப் பார்க்கலாம். அதற்கு எதிர்வரிசையில் மங்கலாகத் தோற்றமளிக்கக்கூடிய பல உயரமான கட்டடங்கள் இருந்தன.



அதற்கு சில கட்டடங்கள் தள்ளி கிராண்ட் கான்கோர்ஸ் இருந்தது. இது, அந்தப் பகுதியின் முக்கியமான பகுதியாகும். இரவில் இந்தத் தெருக்களில் நீங்கள் நினைப்பதுபோல நிம்மதியாக நடந்து செல்ல முடியாது.

'கிப்' ஒரு இடைநிலைப் பள்ளி. வகுப்பறைகள் மிகவும் பெரியவை. ஐந்தாவது கிரேடில் ஒவ்வொரு வகுப்பறைக்கும் முப்பத்தைந்து மாணவர்கள் என இரண்டு வகுப்பறைகள் இருந்தன. இந்தப் பள்ளியில் சேருவதற்கு நுழைவுத் தேர்வோ அல்லது மற்ற எதுவுமோ தேவையில்லை. மாணவர்கள் குலுக்கல் முறையில் தேர்ந்தெடுக் கப்பட்டார்கள். சவுத் புரோன்க்ஸில் வசித்து வரும் நான்காவது கிரேட் மாணவர்கள் யார் வேண்டுமென்றாலும் விண்ணப்பிக்கலாம். இதில் பாதி மாணவர்கள் ஆப்பிரிக்காவி லிருந்து வந்து குடியேறிய அமெரிக்கர்கள். மீதியில் பெரும்பாலும் ஹிஸ்பானிக் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இதில் 90 சதவிகிதம் குறைந்த வருமானத்தைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இதனால் அரசாங்கத்தின் பங்களிப்பில் வழங்கப்படும் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட தகுதி பெற்றவர்கள்.

'கிப் அகாடமி’ நடத்தும் பள்ளிக்கூடங்களை பார்க்கும் கல்வியாளர்கள் எல்லோருக்கும் ஒரு நம்பிக்கையற்ற தன்மை வந்துவிடும். இது அவர்கள் அங்கு நுழையும் முதல் பார்வையில் மட்டும்தான். அதற்குப் பிறகு அது ஒரு வித்தியாசமான இடம் என்று தெரிந்துவிடும். அங்கு மாணவர்கள் வராந்தாவில் ஒருவர் பின் ஒருவராக வரிசையில்தான் வகுப்புக்குச் செல்வார்கள். வகுப்பறையில் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு 'எஸ்.எஸ்.எல்.ஏ.எல்.டி.' என்ற பொது விதி அளிக்கப்பட்டது. இதைத் தமிழில் சொல்வதானால்... 'புன்னகையோடு இரு... நிமிர்ந்து அமர்... ஊன்றி கவனி... கேள்விகள் கேள்... உன்னை நோக்கி யாரும் பேசும்போது ஆமோதிப்பதை உணர்த்து... கண்களால் எதிராளியின் பேச்சுக்கு கவனம் காட்டு!’

ஆரம்பித்த பத்தே வருடங் களில், இந்த 'கிப் அகாடமி' பள்ளி என்பது நியூயார்க் நகர பெற்றோர்கள் ஆர்வத்தோடு நாடக்கூடிய பப்ளிக் ஸ்கூல்களில் ஒன்றாக மாறியது. குறிப்பாக, 'கிப்' கணிதத்திற்கு மிகவும் பெயர் பெற்றுவிட்டது. சவுத் புரான்க்ஸில் உள்ள எல்லா இடைநிலைப் பள்ளிகளிலும் உள்ள மாணவர்களில் 16 சதவிகிதத்தினர் மட்டும் கணிதத்தில் அவர்கள் படிக்கக் கூடிய வகுப்பிற்கேற்றபடி அல்லது அதைவிட சற்று தூக்கலாகவோ இருந்தனர்.

ஆனால், கிப்பில் ஐந்தாம் கிரேடு படித்த மாணவர்களில் பெரும் பாலானோர் கணிதம்தான் தங்களது விருப்பமான பாடம் என்றார்கள் உற்சாகமாக. மிகவும் ஒதுக்கப்பட்ட, குறைந்த வருமானம் கொண்ட, குருவிக்கூடு போன்ற வீட்டில் வசிக்கக்கூடிய, மிகவும் மோசமான பகுதியைச் சார்ந்த, கல்லூரி வாசலையே மிதிக்காத பெற்றோர்களைக் கொண்ட அந்தச் சிறுவர்கள் கணிதத்தில் மிகவும் சிறந்து விளங்கினார்கள். இது அமெரிக்காவின் செல்வம் கொழிக்கும் புறநகர் பகுதியில் உள்ள எட்டாவது கிரேடு படிக்கும் மாணவர்களுக்கு இணையான திறமையாக இருந்தது.


இன்றைக்கு அமெரிக்காவில் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட 'கிப்’ பள்ளிகள் உள்ளன. இப்பள்ளியின் கிளைகள் இன்னும் பல ஆரம்பிக்கப்பட உள்ளன. அவ்வளவு ஏன்... அமெரிக்காவில் இந்த 'கிப் புரோகிராம்’ கல்வி புதிய ஒரு தத்துவமாகவே மாறி இருக்கிறது. 'கலாசார மரபுரிமை' என்ற ஐடியாதான் இந்த வெற்றிக்கு முக்கிய அடிப்படை.


இது எப்படி சாத்தியமானது என்பதை புரிந்துகொள்வதற்கு, அமெரிக்க பள்ளிக்கூடங்கள் செயல்படும் முறை பற்றி கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்வது அவசியம்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் சில சீர்திருத்தவாதிகள் அமெரிக்காவில் பொதுக் கல்வியைச் சீர்திருத்துவதில் ஈடுபட்டனர். அந்த நேரத்தில் பொதுப் பள்ளிக்கூடங்கள் என்ற பெயரில் ஒரு ஒழுங்கற்றத் தன்மை நிலவியது. அதாவது, ஒரு அறை மட்டும் கொண்ட பள்ளிகளும், அதிக மாணவர்களைக் கொண்ட வகுப்பறைகளும் நாடு முழுவதும் இயங்கி வந்தன. கிராமப்புறங்களில் இயங்கிவந்த பள்ளிகள் கோடை காலத்தில் மட்டுமே இயங்கின. பயிரிடும் காலத்திலும், அறுவடை காலத்திலும் அவர்களுடைய குடும்பத்தினருக்கு உதவியாக குழந்தைகள் இருப்பார்கள் என்பதால் அப்போது பள்ளிகள் நடக்கவில்லை.


நகர் பகுதிகளில் இயங்கி வந்த பள்ளிகளும் அங்கு படித்து வந்த குழந்தைகளின் பெற்றோர்களின் வேலை நேரத்தைப் பொறுத்து அமைந்திருந்தது. இதனால் பல குழப்பங்கள் ஏற்பட்டன. நாடு முழுவதும் எல்லோருக்கும் பூர்ணமான கல்வி கிடைக்க வேண்டும், குழந்தைகள் அனைவருக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும், அடிப்படை கணிதம் தெரிந்திருக்க வேண்டும், அவர்கள் சமூகத்திற்கு உதவும்படி ஒரு நல்ல குடிமகனாக இருக்க வேண்டும் என்று சீர்திருத்த வாதிகள் விரும்பினர்.


இதுகூட பரவாயில்லை... 1871-ல் அமெரிக்காவில் கல்வித்துறை கமிஷனராக இருந்த எட்வர்ட் ஜார்விஸ் என்பவர் 'கல்வியும், மனநிலை குறைவுக்குமான தொடர்பு’ என்ற தலைப்பில் ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார். அவர் மனநலம் குன்றிய 1,741 பேரை தனது ஆய்விற்கு எடுத்துக் கொண்டதாகச் சொன்னார்: 'அதிகமாகப் படித்ததினால்’ 205 பேர்களின் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டது என்றார். 'மனநிலை சம்பந்தப்பட்ட நோய்களுக்கு முக்கிய அடித்தளம் கல்விதான்’ என்றார் அவர்!

கல்வி கற்கும்போது மனதை அதிகம் தூண்டுவதினால் குழந்தைகளின் உடல் நலம் அடிக்கடி பாதிக்கப்படுகிறது என்றும்... அவர்களை அதிக பளுவிற்கு உட்படுத்துவதாலும் இயற்கையிலேயே அவர்களுக்கு அமைந்த திறமைகள் பாதிக்கப் படுகின்றன என்றும் கல்வி பற்றிய பல கட்டுரைகளிலே குறிப்பிடப்பட்டன!


கோல்ட் இதுபற்றி எழுதும் போது, ''அன்றைய கல்வி சீர்திருத்தவாதிகள், குழந்தைகள் பாடம் படிக்கக்கூடிய நேரத்தைக் குறைப்பதுதான் நல்லது என்று நினைத்தார்கள். சனிக்கிழமை நடத்தப்படக் கூடிய வகுப்புகளை நிறுத்துதல், பள்ளி நாட்களை குறைத்தல், விடுமுறை தினங்களை அதிகரித்தல் போன்ற மாற்றங்கள் 19-ம் நூற்றாண்டில் நடந்தன.



மாணவர்கள் மனம் ஒன்றிப் படிக்க வேண்டுமெனில், அவர்கள் அதிகநேரம் ஒரே இடத்தில் அடைபட்டு, சக்தி அனைத் தையும் இழந்த நிலையிலோ அல்லது மனது மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலோ இருக்கக்கூடாது என ஆசிரியர்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்யப்பட்டது. உரிய அளவிற்கு ஓய்வு கொடுத்தால் அவர்களின் உள்ளார்ந்த திறனும், அலசி ஆராயக்கூடிய திறமையும் அதிகரிக்க வாய்ப்பாக அமையும் எனக் கருதப்பட்டது'' என்கிறார்.



அமெரிக்காவில் கல்வி பற்றி நடைபெறும் எந்தவொரு விவாதத்திலும், இப்போதும்கூட கோடைவிடுமுறை என்பது மிகவும் அரிதாக இடம் பெறக்கூடிய தலைப்பாகும். பள்ளி வாழ்க்கையில் கால் பந்தாட்டம், ஆண்டு இறுதியில் நடைபெறும் நடன நிகழ்ச்சி போன்றவைகளை எப்படி தவிர்க்க முடியாதோ... அதுபோல நீண்ட கோடை விடுமுறையும் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று.



ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த கார்ல் அலெக்ஸாண்டர் செய்த ஓர் ஆய்வின் முடிவில் சில விஷயங்கள் தெரிய வந்தன. இவர் பால்டிமோர் பொதுப் பள்ளிக்கூட பாடத் திட்டத்தின் கீழ், முதல் கிரேடில் படித்து வரும் 650 மாணவர்களின் கணிதம் மற்றும் படிக்கும் ஆற்றலை பரிசோதிக்கும் 'கலிஃபோர்னியா அச்சீவ்மென்ட் டெஸ்ட்’டை தொடர்ந்து கண்காணித்து வந்தார். படிக்கும் திறனுக்காக ஆரம்பப் பள்ளியில் முதல் ஐந்து கிரேடுகளில் அளிக்கப்பட்ட மதிப்பெண்களை கவனமாக ஆராய்ந்தார். அதிலும், சமூக - பொருளாதார அடிப்படையில் கீழ்மட்ட, நடுத்தர வர்க்க மற்றும் மேல்தட்டு ஆகிய மூன்று வகை மாணவர்களை வகை பிரித்துக் கொண்டு ஆராய்ந்தார் கார்ல் அலெக்ஸாண்டர்.



அதன்படி பார்த்தால், முதல் கிரேடில் அறிவாற்றல் மற்றும் திறமை சார்ந்த மதிப்பெண்களில் இந்த மூன்று பிரிவினரிடையே குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படி வித்தியாசம் எதுவுமில்லை. பணக்காரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த முதல் கிரேடு மாணவர்கள் பால்டிமோரில் உள்ள ஏழ்மையான (ஏழ்மை யென்றால் அப்படியரு ஏழ்மை!) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களைக் காட்டிலும் 32 புள்ளிகள் அதிகம் பெற்றிருந்தனர். ஐந்தாவது கிரேடு மதிப்பெண்களுடன் ஒப்பிட்டால், ஆரம்பத்தில் இருந்த இடைவெளியைவிட நான்கு ஆண்டுகளில் பணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்த மாணவர் களுக்கும், ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்த மாணவர்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளி கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங் குக்கும் அதிகமாகியிருப்பது தெரியவரும்.



பால்டிமோரில் உள்ள பள்ளிக் கூடங்களில் கலிஃபோர்னியா அச்சீவ்மெண்ட் டெஸ்ட் என்பது பள்ளிக்கூட படிப்பின் இறுதி மாதமான ஜூனில் மட்டும் நடத்தப்படுவதில்லை. மாறாக, கோடை விடுமுறைக்குப் பிறகு செப்டம்பரிலும் நடத்தப்பட்டு வந்தது. நீண்ட விடுமுறைக்குப் பின் பள்ளிக்கூடம் மறுபடி ஆரம்பிக்கும் மாதமான செப்டம்பரில் நடத்தப்பட்ட தேர்வில் வாங்கிய மதிப்பெண்ணுடன், அதற்கு அடுத்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் வாங்கிய மதிப்பெண்களை ஒப்புமைப்படுத்தி பார்க்கும் போது மாணவர்கள் பள்ளிக்கூடம் நடக்கக்கூடிய காலகட்டத்தில் (அதாவது செப்டம்பர் முதல் ஜூன் வரை) எவ்வளவு கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைத் துல்லியமாக அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. அதுபோல் ஜூன் மாதத்தில் எடுத்த மதிப்பெண்ணிற்கும், செப்டம்பரில் எடுத்த மதிப்பெண்ணிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்திலிருந்து அவர்கள் கோடை காலத்தில் எவ்வளவு கற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள் என அறிந்து கொள்ள முடிந்தது.



இதையே வேறு வகையில் சொல்வதென்றால் பள்ளிக் கூடம் நடைபெறும் நாட்களில் நடந்த நிகழ்வுகளும், விடுமுறை நாட்களில் நடந்த நிகழ்வுகளும் 'அச்சீவ்மென்ட் இடை வெளி’யில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ள அவருக்கு உதவியது.



இதையே வெவ்வேறு கோணங்களில் அலசிப் பார்த்தால் விளைவுகள் எப்படி மாறுகிறது என்பதை அடுத்த வாரம் பார்க்கலாம்...!